Kon ik maar echt opschrijven wat ik voelde. Dan raakte ik het gevoel misschien kwijt. Het lukt me niet.
Child's Eyes
Thoughts are handy for giving feedback on your norms and values. Through your thoughts, you can see quite well what kind of progress you have made over the years. For example, because the tone of your thoughts changes a bit. Or because you react differently to the same thoughts.
Thinking things through doesn’t always work at the moment something happens. That’s why I mainly use thoughts afterwards. You can let the same thoughts come back at different points in time to see the difference. You can then look at the same thing with adult eyes that you first looked at with a child’s eyes. Sometimes it turns out to be not so bad. Or that you were completely wrong about it. Or that you had it right all along.
Sometimes I find it a shame that we started looking with adult eyes. The way children look at the world makes much more sense than we think. Adults are actually the ones who made it too complicated: not the little ones. They don’t judge as much, and they are much more forgiving.
Kinderogen
Gedachten zijn handig om feedback te geven op je normen en waarden. Via je gedachten kun je goed zien welke progressie je over de jaren hebt gemaakt. Bijvoorbeeld omdat de toon van je gedachten wat anders wordt. Of omdat je anders reageert op dezelfde gedachten.
Nadenken lukt niet altijd op het moment dat iets gebeurt. Daarom gebruik ik gedachten vooral achteraf. Je kunt dezelfde gedachten over meerdere punten in de tijd laten terugkomen om het verschil te zien. Je kunt dan met volwassen ogen naar hetzelfde kijken als waar je eerst met kinderoog naar keek. Dan valt het soms mee. Of bleek dat je het helemaal verkeerd had. Of dat je het altijd bij het juiste eind had.
Soms vind ik het jammer dat we met volwassen ogen zijn gaan kijken. De manier waarop kinderen naar de wereld kijken, klopt veel meer dan we denken. Volwassenen zijn juist degenen die het te moeilijk hebben gemaakt: niet de kleintjes. Die oordelen niet zo en zijn een stuk vergevingsgezinder.
Should I Put on a Clown Nose?
A tendency I often see is that people who are not doing well don't respect their own feelings and thoughts. This is a difficult thing to unlearn. It is very tempting to always put your own feelings and thoughts in second place.
For example: you grow up in a family where everything revolves around achievement and money. If you put that in first place, your feelings come in second place. This doesn't have to be bad. But it can also lead to – as exaggerated as this may sound – an eating disorder. Because unpleasant emotions, or feelings of hunger, are also feelings. If you always put those in second place, at some point you don't know anymore what is good for you.
It is a bit like thoughts. If you push your thoughts away, or you take too much distance from them, it looks a lot like fear. Respect them. You are not a clown. Nobody will ever have your thoughts or look at the world the way you do.
I think a lot of psychiatric disorders have these kinds of simple underlying mechanisms. We always make things very complicated, with complicated words. Anorexia, for example. It already sounds heavy. But certainly with some psychiatric illnesses, underneath them are small mechanisms that people have taught themselves.
Moet ik een clownsneus opzetten?
Een tendens die ik vaak zie, is dat mensen die niet lekker gaan hun eigen gevoelens en gedachten niet respecteren. Dit is een lastig ding om af te leren. Het is heel verleidelijk om je eigen gevoelens en gedachten altijd op plek twee te zetten.
Bijvoorbeeld: je groeit op in een gezin waar alles draait om presteren en geld. Als je dat op de eerste plek zet, komen jouw gevoelens op de tweede plek. Dit hoeft niet slecht te zijn. Maar het kan ook leiden tot – hoe overdreven dit ook klinkt – een eetstoornis. Want vervelende emoties of hongergevoelens zijn ook gevoelens. Als je die altijd op de tweede plek zet, weet je op een gegeven moment niet meer wat goed voor jou is.
Het is een beetje als met gedachten. Als je je gedachten uit de weg gaat, of je neemt te veel afstand, dan lijkt dat heel erg op angst. Respecteer ze. Je bent geen clown. Niemand gaat ooit jouw gedachten hebben of naar de wereld kijken zoals jij doet.
Ik denk dat heel veel psychiatrische ziektebeelden dit soort simpele onderliggende mechanismen hebben. Wij maken dingen altijd heel moeilijk, met ingewikkelde woorden. Anorexia bijvoorbeeld. Het klinkt al zwaarmoedig. Maar zeker bij een deel van de psychiatrische ziektes zitten daaronder kleine mechanismen die mensen zichzelf hebben aangeleerd.