Veel lijden is onzichtbaar

Ik wil ook geen verdriet bagatelliseren. Maar het irritante aan dit soort dingen is dat je het alleen kunt uitleggen met voorbeelden.

Stel, je maakt iets vervelends mee. Veel vervelende dingen gebeuren even en hebben daarna een weerslag. Bijvoorbeeld: je hebt een gelukkig leven, maar je wordt beroofd. Dat is verschrikkelijk. Maar het werkt anders dan iets dat de hele tijd gebeurt.

Het gevaar van dingen die de hele tijd gebeuren, is dat ze onzichtbare problemen opleveren. Stel, je bent onzeker. Dit is een mentaal gevangenisje dat je de hele dag met je meedraagt, soms zonder dat je het doorhebt. Het gebeurt de hele tijd. Of je nu thuis bent of ergens anders, het is een draagbaar gevangenisje dat je meedraagt.

Of: je drukt je emoties weg. Grote kans dat je zelf niet doorhebt dat je dit de hele dag doet. Hup: je besteedt een klein beetje energie aan het wegdrukken van je eigen verdriet. Dat is ook iets dat je onbewust op elk moment doet, de hele dag door, elke dag. Dat zijn gevaarlijke dingen.

Nogmaals: het gaat me er niet om dat het ene verdriet erger is dan het andere, maar het is moeilijk om het verschil uit te leggen. Sommige dingen zijn meer of minder zichtbaar dan andere dingen.

Wat in de psychiatrie verkeerd gaat, is observeerbaar versus niet observeerbaar. Je kunt niet goed zien dat iemand op elk moment emoties wegdrukt. Je kunt ook niet zien dat iemand die afgeleid is, eigenlijk een nieuwe gedachte is gestart. Hierdoor zijn er veel meetfouten.

Portable Prisons: The Danger of Continuous Suffering

I do not want to trivialize any form of grief. However, the frustrating thing about these matters is that they can only be explained through examples.

Suppose you experience something traumatic. Many unpleasant things happen in a single moment and have an aftermath. For example: you have a happy life, but you are robbed. That is terrible. But it works differently than something that is happening all the time.

The danger of things that happen constantly is that they create invisible problems. Suppose you are insecure. This is a mental prison that you carry with you all day long, sometimes without even realizing it. It is happening constantly. Whether you are at home or elsewhere, it is a portable prison that you take with you.

Or: you suppress your emotions. There is a good chance you don't even realize you are doing this all day. Just like that: you spend a small amount of energy on pushing away your own sadness. That is also something you do unconsciously at every point in time, all day long, every day. Those are dangerous things.

Again: my point is not that one type of grief is worse than another, but it is difficult to explain the difference. Some things are simply more or less visible than others.

What goes wrong in psychiatry is the focus on the observable versus the unobservable. You cannot easily see that someone is suppressing emotions at every moment. You also cannot see that someone who appears distracted has actually started a new thought. Because of this, many errors in measurement occur.

Wat vaak misgaat in de psychiatrie, is het onderscheid tussen observeerbaar versus niet-observeerbaar. De focus komt onbewust op het negatieve te liggen.

Ik kan het alleen uitleggen met een voorbeeld: impulsiviteit.

Stel, je hebt twee groepen mensen.

• Groep 1 denkt eerst na over de mogelijkheden en komt dan pas in actie.

• Groep 2, de impulsieve mensen, beginnen gelijk en denken daarna pas na over wat ze hebben gedaan.

Het één is niet beter dan het andere, maar het geeft totaal andere uitkomsten.

Waarom? Als je begint vanuit de gedachte (groep 1), denk je vooral in termen die je al kent. Je gaat dus bekende risico’s uit de weg en kiest eerder op basis van een strategie die al bekend is.

Als je gelijk begint (impulsiviteit), is de kans veel groter dat er iets misgaat. Maar: de kans dat er iets leuks en onverwachts gebeurt, is ook veel groter. Je vindt sneller een strategie buiten de gebaande paden. Dit ziet eruit als creativiteit.

Maar dat is niet het verschil: de eerste groep is even gestopt en heeft nagedacht, en groep 2 is begonnen en denkt achteraf na. Ze werken dus andersom.

De finesse zit hem hierin: als de groepen naar elkaar kijken, vallen verschillende dingen op. Groep 1 ziet vooral de onverantwoordelijke risico’s. Groep 2 ziet in groep 1 mensen die te veel nadenken en te weinig in actie komen.

Terwijl er in beide groepen sympathieke mensen zitten.

What often goes wrong in psychiatry is the tension between what is observable versus what is not. The focus unconsciously shifts toward the negative.

I can only explain this with an example: impulsivity.

Imagine two groups of people.

• Group 1 thinks about the possibilities first and then takes action.

• Group 2, the impulsive people, start immediately and only reflect on what they have done afterward.

One is not inherently better than the other, but they lead to completely different outcomes.

Why? If you start from thought (Group 1), you think primarily in terms you already know. You avoid familiar risks and tend to choose a strategy that is already established.

If you start immediately (impulsivity), the chance of something going wrong is much higher. However: the chance of something fun and unexpected happening is also much higher. You find strategies outside the beaten path more quickly. This manifests as creativity.

But that is not the difference: the first group pauses to think, while the second group starts and thinks afterward. They simply work in reverse order.

The nuance lies here: when these groups look at each other, they notice different things. Group 1 primarily sees irresponsible risks. Group 2 sees Group 1 as people who overthink and fail to take action.

Meanwhile, both groups are filled with likeable people.

Shall we just worry for the entire evening?

I noticed that I was thinking a lot and worrying, so I decided to take a closer look at how worrying actually works. I decided to spend the entire evening doing nothing but worrying. All evening I sat on the couch, thinking about everything that could happen. For hours on end.

I learned that worrying isn’t necessarily bad. Worrying has pros and cons.

Pros

• You are involved and responsible: you are strong enough to worry. Worrying means you dare to take responsibility for something. You dare to care.
• When you worry, you think through many scenarios. This could happen. That could happen. This could go wrong, that could go wrong.

Cons

• You forget many pleasant scenarios that could also happen. For example: should I go exercise or not? What you forget is that something else nice could happen too, like meeting a new friend.
• When you worry, you don’t really do much else. You can sit on the couch and worry for hours without anything else nice happening. That’s not a problem in itself, but if all you do is worry, not much else happens.

Zullen we ons de hele avond even maar zorgen maken?

Ik merkte dat ik veel nadacht en me zorgen maakte, dus ik ging kijken hoe zorgen maken eigenlijk werkt. Ik besloot om me de hele avond alleen maar zorgen te maken. De hele avond zat ik op de bank te denken wat er allemaal kon gebeuren. Uren achter elkaar.

Ik leerde dat zorgen maken niet per se slecht is. Je zorgen maken heeft voor- en nadelen.

Voordelen

• Je bent betrokken en verantwoordelijk: je bent sterk genoeg om je zorgen te maken. Zorgen maken betekent dat je ergens verantwoordelijk voor durft te zijn. Je durft te zorgen.

• Als je je zorgen maakt, denk je over veel scenario’s. Dit kan gebeuren. Dat kan gebeuren. Dit kan misgaan, dat kan misgaan.

Nadelen

• Je vergeet heel veel leuke scenario’s die ook kunnen gebeuren. Bijvoorbeeld: moet ik wel of niet gaan sporten? Wat je vergeet, is dat er ook iets anders leuks kan gebeuren, zoals een nieuwe vriend ontmoeten.

• Als je je zorgen maakt, doe je verder niet zoveel. Je kunt stilzitten op de bank en je uren zorgen maken zonder dat er iets anders leuks gebeurt. Dat is niet erg, maar als je niets anders doet dan je zorgen maken, gebeurt er verder niet zoveel.

Have you ever noticed that the inside of your body makes these little sounds?

They go up (heaven).
They go down (earth).

If there were no time,
every thought and feeling would happen at the same time.
The world would be exactly like it is now—
we just wouldn’t notice it.

That noticing is consciousness.

Because of consciousness, life is a circle instead of a dot.