Hoe bewustzijn werkt
Iemand kan je bewust maken dat je onbeleefd zit te eten.
De eerste persoon op aarde had in dat opzicht wel zelfbewustzijn, maar geen schaamte.
Wat ook kan gebeuren, is dat je lichaam je bewust maakt van hoofdpijn. Of je hebt gewoon hoofdpijn.
Het interessante van bewustzijn is dat de ene seconde je zonder schaamte rondloopt, en dat iemand tegen je zegt: “Wat loop je raar?” — en dan ben je ineens zelfbewust. Voorheen had je dat probleem helemaal niet, en nu wel. Dat is ook het gevaar: je kunt iemand een soort gevangenschap bezorgen door hem bewust te maken van iets.
Misschien had je zelf nooit bedacht dat je een rare neus had, en nu denk je van wel, en zit het in je bewustzijn.
Het is belangrijk om te begrijpen waar en waarom je je van iets bewust bent. Is het een probleem dat je zelf zou hebben gehad als je alleen op aarde had rondgelopen, of is het eigenlijk van iemand anders?
Our universe is like an old classy lady.
If you want me to be this, I’ll be this for you.
But I live in freedom.
How Consciousness Works
Someone can make you aware that you are eating impolitely.
The first person on Earth, in that sense, had self-awareness but no shame.
What can also happen is that your body makes you aware of a headache. Or you just have a headache.
The interesting thing about consciousness is that one second you walk around without shame, and then someone says to you, “You’re walking strangely,” and suddenly you are self-aware. Before, you didn’t even notice this, and now you do. That is also the danger: you can imprison someone in a way by making them aware of something.
Maybe you had never thought that your nose was unusual, and now you do, and it enters your consciousness.
It is important to understand where and why you are aware of something. Is it a problem you would have had if you were alone on Earth, or is it actually someone else’s?
Hoe vul ik mijn hoofd met leuke dingen?
Als je alleen maar het nieuws kijkt, is je hoofd de hele dag gevuld met veel vervelende dingen. Dan lijkt de wereld een vervelende plek. Dat is niet waar.
Ik vul mijn hoofd met minimaal een groot deel gezellige en leuke gedachten, bijvoorbeeld van de hond die lieve oren heeft.
Ik zal je een voorbeeld geven: je kijkt veel nieuws. Je weet dat er op een plek iets vervelends is gebeurd. Elke keer als je een gedachte hebt die ongeveer over die plek gaat, denk je aan dat vervelende wat is gebeurd. Dan denk je dus weer extra vaak aan vervelende dingen.
Je lost dat op door naar die gedachte toe te gaan, en het even te laten uitrazen en ontladen.
Zolang je maar weet wat er gebeurd is, is er niets aan de hand.
How do I fill my head with pleasant things?
If you only watch the news, your head is filled all day with many unpleasant things. Then the world seems like an unpleasant place. But that’s not true.
I fill my mind with at least a large portion of cheerful and enjoyable thoughts, for example, about the dog with the sweet ears.
Let me give you an example: you watch a lot of news. You know that something bad happened somewhere. Every time you have a thought that is roughly about that place, you think about that unpleasant thing that happened. So you end up thinking about unpleasant things even more often.
You solve this by going to that thought and letting it run its course, releasing and unloading it.
As long as you know what happened, there’s nothing wrong.
Een relatie met de werkelijkheid opbouwen op basis van getallen en objectieve data is niet per se gezond.
Het is zoals calorieën tellen: je hebt honderd procent gelijk, en toch moet je het niet doen. Het is niet gezond.
Iets objectiveren, bijvoorbeeld met tijd, zorgt ervoor dat je een excuus vindt om weg te rennen van de emotie.
Het zou vandaag druk worden op kantoor. Daarom moest ik vroeger gaan. Ik vond dat geen comfortabel gevoel, want ik zou misschien het ongemak voelen als ik geen plek meer had.
Toen hing ik er een objectief label aan: ik vertrek om 07.45. Ik deed net alsof het een soort wetenschappelijk experiment was om te kijken of er om 08.00 al mensen zouden zijn. Maar eigenlijk was dat gewoon een excuus om weg te rennen van het ongemak.
Ik zie dit vaak. Veel pokerspelers maken van getallen — het geld waarmee ze spelen — iets objectiefs. Ze nemen afstand van de emotie en doen net alsof het speelpunten zijn. Het probleem van zulke dingen is dat het in de praktijk werkt, maar je rent weg voor iets anders.
Dingen op gevoel doen
Iets op gevoel doen betekent dat je de ene dag 2000 calorieën eet en de andere dag 4000. Zo is echt evenwicht namelijk. Elke dag is compleet anders. Een wetenschappelijke, objectieve werkelijkheid die vandaag geldt, geldt morgen niet meer. Omdat dan weer alles anders is. En de dag daarna ook weer.
Building a relationship with reality based on numbers and objective data is not necessarily healthy.
It is like counting calories: you are one hundred percent right, and yet you should not do it. It is not healthy.
Objectifying something, for instance through time, makes you find an excuse to run away from the emotion.
It was going to be busy at the office today. That’s why I had to leave earlier. I did not find that a comfortable feeling, because I might feel the discomfort of not having a place anymore.
So I put an objective label on it: I leave at 07:45. I pretended it was some kind of scientific experiment to see whether there would already be people there at 08:00. But actually, that was just an excuse to run away from the discomfort.
I see this often. Many poker players turn numbers—the money they are playing with—into something objective. They distance themselves from the emotion and pretend it is just play points. The problem with such things is that it works in practice, but you are running away from something else.
Doing things by feeling
Doing something by feeling means that one day you eat 2000 calories, and the other day 4000. That is what real balance is like. Every day is completely different. A scientific, objective reality that applies today does not apply tomorrow anymore. Because then everything is different again. And the day after that as well.
Infinite degrees of freedom.
It could have been anything, and this is what it became.
If I want to understand something, I begin with what it is now.
When I look at my own body, inside myself, I see an Adam’s apple. It is still in my throat — what was it once?