Tijd is wat tussen twee punten gebeurt.
Het lastige van tijd is dat de afstand soms te groot is. Tussen roken en longkanker bijvoorbeeld.

Als je tijd zou kunnen inkrimpen en je morgen longkanker zou krijgen, zou je nooit beginnen. Maar als dat zo zou zijn, zouden we helemaal niets meer durven, omdat we dan meteen zouden worden afgestraft voor alles wat niet mag.

Tijd, en de lengte van tijd, lijkt heel erg op bewustzijn. Het is een dans die je met jezelf en het leven doet. Je gedachten moeten je een beetje uitdagen, anders kom je niet in beweging. Maar als ze je te veel uitdagen, zou je verlamd in een hoekje zitten. Rek dat elastiek dus zelf op.

Het is goed zoals het nu is.

Time is what happens between two points.
The difficulty of time is that the distance is sometimes too great. Between smoking and lung cancer, for example.

If you could compress time and develop lung cancer tomorrow, you would never start. But if that were the case, we would no longer dare to do anything, because we would immediately be punished for everything that isn’t allowed.

Time, and the length of time, closely resembles consciousness. It is a dance you perform with yourself and with life. Your thoughts need to challenge you a little; otherwise, you won’t move. But if they challenge you too much, you would sit paralyzed in a corner. So stretch that elastic band yourself.

All in all, it is good the way it is now.

Ik ben het kleinste deeltje van het universum — hoe moet ik uitleggen wat ik ben?

Ik ben een soort cirkel, maar ik zit ook met een lijn aan alles vast. Ik zou graag zeggen dat ik één ding ben, maar net als jij ben ik allemaal dingen tegelijk. Jij houdt van ijsjes met nootjes, maar je hebt ook die en die baan, en je bent een mensenmens en je houdt van honden. Niets is één ding.

We kunnen natuurlijk wel naar de kern van de kern van de kern gaan, en daar zie ik de omtrekken van een karakter. Ik zie een vechter. Ik zie iemand die valt en dan weer opstaat en blijft proberen, blijft proberen, blijft proberen. Ja, dat is de kern van de kern van wat ik zie.

Een vechter zijn is een soort saus die over alles heen gaat. Dat is het water, en de ijsjes zijn een puntje.

I am the smallest particle of the universe — how am I supposed to explain what I am?

I am a kind of circle, but I’m also connected to everything by a line. I would like to say that I am one thing, but just like you, I am many things at once. You love ice cream with nuts, but you also have this or that job, you’re a people person, and you love dogs. Nothing is just one thing.

Of course, we can go to the core of the core of the core, and there I see the outlines of a character. I see a fighter. I see someone who falls and then gets back up and keeps trying, keeps trying, keeps trying. Yes, that is the core of the core of what I see.

Being a fighter is like a kind of sauce poured over everything. That is the water — and the ice creams are points in the wave.

Vorige week kwam ik op werk aan en toen zaten er ineens mensen van een andere afdeling op onze plekken. Dat was op een woensdag.
Deze week op dinsdagavond moest ik er weer aan denken. Ik dacht: “Wat nou als die mensen van die andere afdeling weer op onze plekken zitten?” Vorige week was er ook al een klein conflict, toen ik ze moest wegsturen.

En toen dacht ik: dit is de klassieke denkfout.
Ik denk in 1 uitkomst. Ik ben nu aan het fantaseren over wat er morgen op werk gaat gebeuren, alsof hetzelfde gaat gebeuren als vorige week. Maar dat is niet logisch. Want letterlijk alles kan morgen gebeuren als ik op werk aankom. Sterker nog: het zou zelfs kunnen dat ik helemaal niet op werk aankom.

Op zich is het niet erg om een beetje energie te besteden aan een mogelijk scenario morgen — maar ook weer niet te veel. Want:

• Misschien werkten de mensen van de andere afdeling maar eenmalig op onze plekken.

• Misschien zijn ze op een cursusdag.

• Misschien worden we wel beste vrienden.

• Misschien zat ik vorige week zelf niet lekker in mijn vel en trok ik het daarom slecht.

Je kunt letterlijk niet weten wat er de komende minuten gaat gebeuren. We hebben het verleden als een kleine indicatie, maar als we straks zouden besluiten om nooit meer oorlog te voeren, vanaf de lunchpauze vandaag, dan zou het voor altijd klaar kunnen zijn. Hoe lekker is dat?

De reden dat je denkt dat dat niet kan, is omdat je alleen denkt in dingen die je al kent. Je ziet je hele leven lang al oorlog, op tv of misschien in het echt, en daarom denk je dat het zo is.

Last week I arrived at work and suddenly people from another department were sitting in our spots. That was on a Wednesday.
This week, on Tuesday evening, I started thinking about it again. I thought, “What if those people from the other department are sitting in our spots again?” Last week there was already a small conflict when I had to send them away.

And then I thought: this is the classic thinking error.
I’m thinking in one outcome. I’m now fantasizing about what’s going to happen at work tomorrow, as if the same thing is going to happen as last week. But that’s not logical. Because literally anything can happen tomorrow when I arrive at work. In fact, it could even be that I don’t arrive at work at all.

In itself, it’s not a problem to spend a little energy on a possible scenario for tomorrow — but not too much. Because:

• Maybe the people from the other department were only working at our spots once.

• Maybe they’re on a training day.

• Maybe we’ll become best friends.

• Maybe last week I just wasn’t feeling great myself, and that’s why I reacted badly.

You literally cannot know what’s going to happen in the coming minutes. We use the past as a small indication, but if we were to decide — starting from today’s lunch break — to never wage war again, then it could be over forever. How good would that be?

The reason you think that’s not possible is because you only think in things you already know. You’ve seen war your whole life, on TV or maybe even in real life, and that’s why you think that’s just how it is.

You Can Just Hear the Buddhists Talk

Buddhists seem to look for a cheap way out of suffering. That’s not how any of this works. You also cannot end suffering for everybody.

The problem with Buddhists is that it doesn’t matter what you say; an argument like this always comes back:
“No, the goal isn’t to end suffering, but to accept it.” Or, “No, suffering is part of the journey.” Or, “I view suffering from a distance.” Something like that. It’s like a never-ending stream of excuses.

The goal was to end all suffering, right? The guy sat under a tree to end all suffering and came up with Buddhism, right? So in that sense, it didn’t work at all. Or would it work if we all became Buddhists?

“Becoming a Buddhist is not the goal, that is your ego talking.” Aaaargh. It literally doesn’t matter what you say.

There are also huge discrepancies. Some Buddhists say: you have to accept your thoughts and not identify with them. Others say: think positive thoughts.

I cannot believe that the personification of having the biggest ego in the world (Buddha) has become a symbol of humility. Nature literally smacked back with “ego” and then convinced everybody they have one. You just can’t make it up.

There are people in orange jumpsuits breathing themselves to death because of a very mediocre guy under a tree.

I am not religious. The symbolism of Christianity is way stronger: that you own your suffering.

“That’s what we meant in Buddhism too, about owning the suffering.” You can just hear the Buddhists talk.

It’s hopeless. I didn’t expect I would type it, but it’s hopeless.
You push an emotion away once. Or you drink an emotion away. And at some point, you pay the bill.