Verwachtingen
Er is niets mis met kinderen; je verwachting over wat een kind zou moeten zijn klopt niet. Het is dus niet zo dat iedereen die snel is afgeleid ADD heeft: het is normaal dat er mensen zijn die snel zijn afgeleid. De verwachting over wat de werkelijkheid zou moeten zijn klopt niet meer, bijvoorbeeld door druk van ouders en social media. Het is een beetje zoals een soap kijken en dan denken te begrijpen wat liefde is. De verwachting is te ver komen af te liggen van de realiteit.
Een ander voorbeeld: het is compleet normaal om regelmatig een inzinking te hebben. Of in huilen uit te barsten. Het lijkt in deze wereld op dit moment alsof niemand dat heeft, maar dat komt omdat de realiteit niet meer strookt met ons beeld. En daardoor internaliseren we te veel, omdat we denken dat dat hoort, dat dat correct is, dat het er niet hoort te zijn.
Of: het is normaal om een chaotische geest te hebben. Wij denken dat de meeste mensen rondlopen met een kalme geest, maar veel van ons staan van binnen in de fik.
* Iedereen die druk is medicijnen geven is een beetje alsof je zegt: “We hadden verwacht dat er alleen rustige kinderen zouden worden geboren.”
Expectations
There is nothing wrong with children; your expectation of what a child should be is wrong. It is not the case that everyone who is easily distracted has ADD: it is normal that there are people who are easily distracted. Our expectation of what reality should be no longer matches reality, for example due to pressure from parents and social media. It is a bit like watching a soap and then thinking you understand what love is. The expectation has drifted too far away from reality.
Another example: it is completely normal to have a breakdown from time to time. Or to burst into tears. In today’s world, it seems as if no one experiences that, but that is because reality no longer matches our image of it. And because of that, we internalize too much, because we think that is how it should be, that it is correct, that it shouldn’t be there.
Or: it is normal to have a chaotic mind. We think most people walk around with a calm mind, but many of us are on fire on the inside.
* Giving medication to everyone who is energetic is a bit like saying, “We expected only calm children to be born.”
Suppose there are two paths.
Path 1 is that you think as deeply as possible about all kinds of things. Maybe you get further, maybe you don’t.
Path 2 is that you find a way to think as little as possible. For example, by focusing on your breathing.
Which path do you think is healthier?
I think path 1. I think that if you take a large group of people, you want as many of them as possible to think as much as possible about things—and, of course, to act as well.
What’s interesting about this universe is that nature seems to have found a way to make us think about the universe itself, which is something healthy. It could just as easily have been the case that we didn’t care at all about how the universe works.
That’s why I think it’s important for as many people as possible to participate in society and to think for themselves about the things they find important. That is better than having a small group of people do all the work while the rest do nothing.
Stel, er zijn twee paden.
Pad 1 is dat je over van alles zo diep mogelijk nadenkt. Mogelijk kom je verder, mogelijk niet.
Pad 2 is dat je een manier vindt om zo min mogelijk na te denken, bijvoorbeeld door je te focussen op je ademhaling.
Welk pad denk je dat gezonder is?
Ik denk pad 1. Ik denk dat als je een grote groep mensen neemt, je wilt dat een zo groot mogelijke groep zoveel mogelijk nadenkt over dingen, en daarnaast natuurlijk ook zoveel mogelijk doet.
Het interessante van dit universum is dat de natuur een soort weg heeft gevonden om ons te laten nadenken over het universum, iets wat gezond is. Het had ook zo kunnen zijn dat het ons niets zou kunnen schelen hoe dat hele universum werkt.
Daarom denk ik dat het belangrijk is dat zoveel mogelijk mensen meedoen aan de maatschappij en zelf nadenken over dingen die ze belangrijk vinden. Dat is beter dan een kleine groep mensen die al het werk doet en dat de anderen niets doen.
Er is nooit aan je gevraagd hoe je je voelt.
Soms wil je dat iemand zegt: “Hoe voel je je?”, maar dat is bij jou nooit gebeurd.
Als dat nooit gebeurt, gebeuren de gekste dingen.
Het zou zo leuk zijn als iemand het zou vragen.
No one has ever asked you how you feel.
Sometimes you wish someone would say, “How do you feel?”, but that has never happened to you.
When that never happens, the strangest things occur.
It would be so nice if someone asked.
Basic Mechanics of Thinking
Some people seem to think that we think with our brains. We don’t. We think with our whole bodies, with all body parts working together.
You can easily test it yourself by changing individual parameters that affect the tone of your thoughts.
You can, for instance, suppress your own voice for a long time. Then you probably get more paranoid thoughts.
You can suppress your emotions (stomach). Then the tone of your thoughts might become more extreme.
I have tested this a lot over the years, and it works. Take a body part, change something about it, and your whole “thinking game” changes.
What also works well is overstimulating yourself via news and social media. Then you constantly feel like you are lagging behind others, as if there is always something to do.
Thinking in relationships
I often think in terms of the relationship I build with something.
For example: between me and food.
It’s easy to mess this up (I did).
For a while, I built a relationship solely based on calories. How many calories are in this food?
The problem with this is that you are 100% correct (calorie counting works), yet it’s still a dangerous and unhealthy relationship with something.
Another good example is technology. I still struggle every day to maintain a healthy relationship with it. I want to have a relationship that is mostly functional (calendar, navigation, banking), but I find myself overspending time checking my phone. It always sneaks back in.
Or: with other people. If your relationship with others is only based on giving and taking, you don’t get it. It’s not a trade.
It’s interesting that a universe can have different relationships with us at the same time. It doesn’t interfere with life and death, but it can interfere with other things.