Working in Circles

Both people with ADD and people without ADD work in circles.
The difference is that people with ADD work in small circles: this means you make short bursts, so you work on one thing for a much shorter time.

People often confuse this with “never finishing anything.” If you work in short bursts, it can seem like you never finish anything, because you switch tasks more frequently.

That’s not true: when something is finished is highly arbitrary. If my mother sees me cleaning, what I’m doing isn’t “finished” according to her. When I see other people doing my work, I don’t think it’s “finished” either. It all depends on the level of depth you’re looking at.

The advantage of small circles is that you can do multiple different things. The downside is that you’re more likely to feel like you’re losing overview.

* So if your reference point is finishing one job from start to finish — let’s say you want to fold the laundry — then you only succeed when you do it from start to finish.

The thing is this:

Let’s say your circle is only this task. Now the house floods because of a leak. What do you do? Do you keep folding laundry? Of course not.

So your circles change all the time. The difference is that people with ADD jump faster between circles that seem completely different (folding the laundry, calling a friend, daydreaming, starting a new hobby, back to the laundry).

It’s not that people with ADD never finish anything (finishing is completely arbitrary) — they finish smaller circles of information. Which is a huge difference, especially in how you look at something.

** How this translates to social media:

Social media is fast-paced. You get used to shorter circles. Now it looks as if you are distracted the whole time, which is a definition game. You finish a lot of smaller circles.

A lot of social media content is “empty,” so you can finish it very fast and still have an appetite.

Werken in cirkels

Zowel mensen met ADD als mensen zonder ADD werken in cirkels.
Het verschil is dat mensen met ADD in kleine cirkels werken: dit betekent dat je korte slagen maakt; je werkt dus veel korter aan één ding.

Mensen verwarren dit vaak met ‘nooit iets afmaken’. Als je in korte slagen werkt, lijkt het alsof je nooit iets afmaakt, omdat je vaker van taak wisselt.

Dat is niet zo: wanneer iets af is, is heel arbitrair. Als mijn moeder me ziet schoonmaken, is wat ik volgens haar doe niet ‘af’. Als ik mensen mijn werk zie doen, vind ik het ook niet ‘af’. Het is maar net vanuit welke diepte je kijkt.

Het voordeel van kleine cirkels is dat je meerdere verschillende dingen kunt doen. Het nadeel is dat je daardoor sneller het gevoel hebt dat je het overzicht verliest.

Er zijn 2 soorten mensen.
Mensen met smartphones, noise-canceling headphones en zonnebrillen.
En mensen met klasse.

Je gaat natuurlijk geen dingen dragen of gebruiken die echte interacties met anderen in de weg zitten.
Stating the obvious, maar toch:

  • Door een zonnebril kun je iemands ogen niet zien.

  • Met noise-canceling headphones hoor je de ander niet.

  • Volwassen mensen die op een smartphone zitten in het ov: het is werkelijk geen gezicht.

Stel dat er wat is? Je weet niet wat er om je heen gebeurt. Ik zit weleens in de trein en dan kijk ik naar mensen die bijna vergroeid zijn met hun telefoon, en dan moet ik een beetje huilen aan de binnenkant. Nogmaals: het is werkelijk geen gezicht. Je bent volwassen. Je hoort een voorbeeldfunctie te hebben.

Pas op dat je geen heel leven leeft zonder contact met anderen.

Echt contact is: een open blik op het stationsbankje, naar buiten kijken, een eerlijk gesprek met anderen (of met jezelf).

There are two kinds of people.
People with smartphones, noise-canceling headphones, and sunglasses.
And people with class.

Of course, you’re not going to wear or use things that get in the way of real interaction with others.
Stating the obvious, but still:

With sunglasses, you can’t see someone’s eyes.
With noise-canceling headphones, you can’t hear the other person.
Adults scrolling on a smartphone on public transport: it’s honestly not a good look.

What if something happens? You don’t know what’s going on around you. Sometimes I’m on the train and I look at people who seem almost fused to their phones, and I feel a small sadness inside. Again: it’s really not a good look. You’re an adult. You’re supposed to set an example.

Be careful not to live an entire life without contact with others.

Real contact is: an open gaze on a station bench, looking outside, an honest conversation with others (or with yourself).

Omdat ik het je gun dat je een dag van jezelf hebt gehouden.

Because I wish for you that you spent a day loving yourself.

You can learn anything. Loving yourself, for example. Maybe you’re hard on yourself. If so, why not try being a little easier on yourself every now and then? Just practice a bit; a few minutes a day of not being so hard on yourself.

Wetenschap denkt vaak in termen van ‘waar’, tot we iets kunnen falsifiëren. Het probleem is dat dat maar een klein stukje van de werkelijkheid is.

Een heel klein stukje is ‘dingen die waar zijn’. Er is ook een groot deel: ‘dingen die niet waar zijn, maar wel bestaan’. Soms loop ik over straat en dan zie ik iemand als een voorwerp. Iemand lijkt bijvoorbeeld op een banaan. Dat is iets dat niet waar is, maar wel bestaat.

Als we dat allemaal tegelijk zouden denken over iemand, dan zou er even een parallel fysiek universum bestaan van ‘persoon is banaan’. Het is niet waar, maar het is wel waar. Want het bestaat.

Een gedachte is een stukje fysieke materie. Als we dat stukje fysieke materie gebruiken voor ‘persoon is banaan’, dan hebben we even een nieuwe fysieke werkelijkheid gebouwd, net zoals we een huis met onze handen zouden bouwen. Het enige verschil is dat ‘persoon is banaan’ maar heel even duurt. Een huis bouwen duurt langer. Maar het is fundamenteel hetzelfde.

Science often thinks in terms of “truth” until something can be falsified. The problem is that this is only a small part of reality.

A very small part consists of “things that are true.” There is also a large part: “things that are not true, but still exist.” Sometimes I walk down the street and I see someone as an object. Someone might resemble a banana, for example. That is something that is not true, but it does exist.

If we all thought that at the same time about someone, then for a moment a parallel, physical universe would exist in which “person is banana.” It is not true, yet it is true. Because it exists.

A thought is a piece of physical matter. If we use that piece of physical matter for “person is banana,” then for a moment we have built a new physical reality, just as we would build a house with our hands. The only difference is that “person is banana” lasts only a brief moment. Building a house takes longer. But fundamentally, it is the same.