I truly understand it. Science works in a fundamentally different way than religion. It is a system of measuring, reproducing, and rejecting ideas.
And yet, science has also inherited many of the unpleasant traits that religion used to have. There is something very unkind about excluding people simply because they think differently. And that's unfortunate.
If you really want to make progress, you need opinions from different perspectives. To me, that would be a true theory of everything: everyone looking at the same world from a different angle and forming their own understanding of it.
I'm not religious, but you could see the Big Bang and Genesis as descriptions of the same event from different perspectives. Out of all the possible ways the universe could have begun, these two theories resemble each other so remarkably that it seems statistically impossible that they are not describing the same underlying event.
When I look at a marathon runner, that is something that, from my perspective, simply isn't possible. Not even running one in under three hours.
But if you are surrounded by people who run marathons, or you have a lot of knowledge about marathons, then it suddenly becomes possible.
Knowledge makes the distance to something smaller. It suddenly becomes solvable.
And that is exactly the reason why I tried to 1) get into a psychosis and 2) get back out of it.
Because then other people might also think, "Hey, this is possible."
The mental distance becomes smaller. Otherwise, you think it's normal to never get out of it, while it actually is possible. If there are people who can go from being completely untrained to running a marathon, then it's also possible to recover from a psychosis. That may sound like a strange comparison, but you shouldn't underestimate what people are capable of. The person on the other side is completely transformed.
Als ik naar een marathonloper kijk, dan is dat vanuit mijn perspectief iets dat niet kan. Zelfs al niet onder de drie uur.
Maar als jij omringd bent met mensen die marathons lopen, of je hebt veel kennis over marathons, dan kan het wel.
Kennis maakt dus je afstand tot iets kleiner. Het wordt ineens oplosbaar.
En dat is precies de reden waarom ik heb geprobeerd om 1) een psychose te krijgen en 2) er weer uit te komen.
Daardoor denken anderen misschien ook: "Hé, dit kan."
De mentale afstand wordt kleiner. Anders denk je dat het normaal is om er voor altijd niet uit te komen, terwijl dat wel kan. Als er mensen zijn die van ongetraind naar een marathon kunnen gaan, dan is het ook mogelijk om uit een psychose te komen. Dat klinkt als een rare vergelijking, maar je moet niet onderschatten waartoe mensen in staat zijn. De persoon aan de andere kant is compleet veranderd.
I was in a psychosis four years ago. Today, I am a very happy man.
There are a few things I have learned that I think are incredibly important:
- It takes a very long time to end up in a psychosis, and it also takes a very long time to fully recover from one. It exists on a continuous spectrum. Imagine a bucket that fills with one drop on day one. After twenty years, the bucket finally overflows. That's when you're in a psychosis. Then it takes years for that bucket to empty again, one drop at a time. We tend to think of psychosis as something that happens "all of a sudden," but that's simply not true.
- Imagine growing up in an environment where you never feel comfortable. Imagine that every time you want to say something, someone tells you to "be quiet." Suppose this happens 25 times a day. Every single time, you suppress what you wanted to say. That's 25 moments of extra tension in your body every day—25 moments of suppressing yourself and your emotions. After one year, that's 365 × 25 = 9,125 moments of added tension. After twenty years, you've suppressed yourself 182,500 times. Do you see what I mean?
I can't explain it any more simply than that.
So when people end up in crisis and go to a doctor, it is difficult for both the patient and the doctor to understand exactly what is happening. But at least part of it is learned behavior.
How do I know? Because I made exactly that mistake myself. Every year I got worse. Every year I received new diagnoses. But that wasn't the real problem at all. I had taught myself to suppress my emotions and to stay silent. It's a bit like someone with anorexia who learns to cope with painful emotions by counting calories, or someone who grows up in an environment where they have to suppress their sexuality. It's almost impossible to put into words what that does to a person.
I'm not trying to oversimplify anything, and it's difficult to blame anyone for this. But I do think it's important to recognize that many people end up in serious trouble because they never had the opportunity to relearn certain things. And that's deeply sad.
I also have nothing against doctors. But it's very difficult to explain how different the patient's lived experience can be from the doctor's. If you grew up in a loving, stable family, finished your education, go cycling twice a week, and enjoy going out for dinner, it's almost impossible to compare that experience with someone who feels trapped by their own patterns of behavior.
Ik zat 4 jaar geleden in een psychose. Nu ben ik een heel gelukkig man.
Een paar dingen die ik heb geleerd die volgens mij heel belangrijk zijn:
- Het duurt heel lang om in een psychose te komen, en het duurt ook heel lang om er weer helemaal uit te komen. Het is iets op een continue schaal. De emmer loopt op dag 1 met 1 druppel vol, en na 20 jaar loopt de emmer over. Dan zit je in een psychose. Daarna duurt het weer jaren voordat de emmer druppel voor druppel leegloopt. Wij zien het nu een beetje als iets dat "ineens" gebeurt, maar dat klopt niet.
- Stel, je groeit op in een omgeving waar je je niet prettig voelt. Stel dat elke keer dat jij iets wil zeggen, iemand anders zegt: "Hou je mond." Stel dat je 25 keer per dag iets wil zeggen en dat niet doet. Dat is 25 keer extra spanning in je lichaam, een onderdrukking van jezelf, van een emotie. Na een jaar is dat 365 × 25 = 9.125 keer extra spanning op je lichaam. Na 20 jaar is dat 182.500 keer jezelf onderdrukken. Snap je wat ik bedoel?
Ik kan het niet simpeler vertellen dan dat.
Als mensen dus in nood zijn en ze naar de dokter gaan, is het zowel voor henzelf als voor de dokter moeilijk te achterhalen wat er precies gebeurt. Maar een deel is sowieso aangeleerd.
Hoe ik dat weet? Omdat ik precies die fout heb gemaakt. Elk jaar ging het slechter, elk jaar kwamen er nieuwe diagnoses bij. Maar dat was het probleem helemaal niet. Ik had mezelf aangeleerd om mijn emoties te onderdrukken en niets te zeggen. Een beetje zoals iemand met anorexia zichzelf aanleert om vervelende emoties te tackelen door calorieën te tellen, of zoals er mensen zijn die opgroeien in gebieden waar ze hun seksualiteit moeten onderdrukken. Het is niet in woorden uit te leggen wat dit met je doet.
Ik wil ook niets bagatelliseren; je kunt hier moeilijk iemand de schuld van geven. Maar het is wel belangrijk om te zien dat de meeste mensen in de problemen komen omdat ze nooit de kans hebben gehad om sommige dingen opnieuw te leren. En dat is verdrietig.
Ik heb ook niets tegen dokters, maar het is zo moeilijk uit te leggen hoe ver de belevingswereld van de patiënt verschilt van die van de dokter. Als jij bent opgegroeid in een "normaal", liefdevol gezin, je hebt je studie afgemaakt, je gaat lekker twee keer per week wielrennen en uit eten, dan kun je dat bijna niet vergelijken met iemand die gevangen zit in zijn eigen gedrag.