Ik kijk naar een tafel. Nu zoom ik in op de tafel. Weet ik nu meer of minder van de tafel?
Als je inzoomt tot moleculair niveau, weet je toch niet eens meer dat het een tafel is?
Als ik inzoom op een depressie, weet ik dan meer of minder van de depressie? Ik weet niet waar het vandaan komt, wat je eraan moet doen. Ik zie alleen wat het is op de kleinste schaal, met als risico dat ik dingen op een kleine schaal ga analyseren en oplossen, terwijl het een groter probleem is dat in de relatie tussen dingen bestaat.
What is everything when you don’t look at it, but something when you do look at it?
Why does nature work like this at the smallest scale? If you could measure and predict everything, we wouldn’t be able to think and live in freedom. Therefore, if you keep zooming in, nature says, “no thank you.” Some secrets will forever be hidden. Nobody knows exactly what you think, and nobody will ever find out.