Religious people and atheists color their brains differently
Before I start: I’m not necessarily religious myself, but I do have a lot of respect for religious people because over the years they have come up with incredibly smart things, especially when it comes to life lessons and consciousness. In my eyes, this is also what religion actually is, but that aside.
I think not everyone understands that you can choose yourself in what way you fill your head with thoughts. Both directly (what information do I take in, what do I watch, what do I read) and indirectly.
Especially this last part is important.
What do (smart) religious people do?
They test every thought based on their own norms and values.
So you let every thought come up from your subconscious, and then you make a decision. This is often translated as ‘Judgement Day’ in religious terms. This is incredibly important, because thoughts want you to make a decision. Then they know what you think, and you can develop yourself as a person.
Thought comes up → decision → next thought
You weigh them and you choose. You can also do this with bigger chunks of thoughts at the same time (but that is more for advanced people).
With many atheists, I often get the feeling that they have absolutely no idea what they are doing. This often works fine too — a body is very intuitive — but you have to be careful that you don’t get yourself into trouble. Thoughts are extremely functional: you can also use them, for example, to investigate the state of your body. How healthy are my brains?
Sometimes I have 2 thoughts that ‘jam’ against each other. Then I look at which thoughts they are and why this happens. This is especially useful with psychotic symptoms, where often some emotions have been suppressed for too long. Or things involving suppressed sexuality.
What you really have to be careful with are movements like Buddhism (especially the Western interpretation), where things go so wrong when it comes to thinking that I don’t even know where to begin. By constantly focusing on your breathing, you actually confuse your body. Your body wants to talk to you, and you keep disturbing that by unnecessarily going to your breathing. Why would you do that?
You can’t actually leave the here and now. Yes, metaphorically, you can leave the moment, but you cannot literally leave the here and now. Thinking about things from the past is actually smart. By only being busy with meditating, you do stabilize yourself, but you develop yourself less easily as a person, because thoughts and learning go hand in hand.
There is also a beautiful lesson from nature in the story of Buddha. The man went and sat under a tree, got an ego trip, and thought he understood it. Do you see the metaphor?
Back to thoughts
What is not smart to do is to avoid certain thoughts or feelings for too long. You let them come, you think about them, you make a decision, or you say, “I can’t decide about this yet.”
With many things related to religion, I still don’t really know what I think about them. With many other things, I do. So you park some things, you don’t park others, and then you move on again.
If you had to bring back every single second and every single moment from the past, that would be annoying. A brain works very intelligently and in a structured way, and it has a good sense of timing.
Even more important than thoughts
Even more important than thoughts is that you are your entire body at the same time. Your brain is one part of that. And a thought is an even smaller part of it.
We live in a time where people do a lot with their heads. It is almost as if people think their head is the center of their body, which it isn’t.
That is why tips like “go to your feeling,” “go into your body,” and “make sure you live in your body” always work.
Religieuze mensen en atheïsten kleuren hun brein anders in
Voordat ik begin: ik ben zelf niet per se gelovig, maar ik heb wel veel respect voor religieuze mensen omdat ze over de jaren heen ontzettend slimme dingen hebben bedacht, zeker op het gebied van levenslessen en het bewustzijn. Dit is in mijn ogen ook wat religie eigenlijk is, maar dat terzijde.
Ik denk dat niet iedereen begrijpt dat je zelf kunt kiezen op welke manier je je hoofd vult met gedachten. Zowel direct (welke informatie neem ik tot me, wat kijk ik, wat lees ik) als indirect.
Vooral dit laatste is belangrijk.
Wat doen (slimme) religieuze mensen?
Die toetsen elke gedachte op basis van hun eigen normen en waarden.
Je laat dus elke gedachte omhoogkomen uit je onderbewustzijn, en dan maak je een beslissing. Dit wordt vaak vertaald als ‘Judgement Day’ in religieuze termen. Dit is ontzettend belangrijk, omdat gedachten willen dat je een beslissing maakt. Dan weten ze wat jij vindt, en kun jij je ontwikkelen als persoon.
Gedachte komt omhoog → beslissing → volgende gedachte
Je weegt ze af en je kiest. Je kunt dit ook met grotere happen gedachten tegelijk doen (maar dat is meer voor gevorderden).
Bij veel atheïsten heb ik vaak het gevoel dat ze helemaal geen idee hebben wat ze aan het doen zijn. Dit werkt ook vaak prima – een lichaam is heel intuïtief – maar je moet oppassen dat je niet in de problemen komt. Gedachten zijn namelijk heel erg functioneel: je kunt ze bijvoorbeeld ook gebruiken om de staat van je lichaam mee te onderzoeken. Hoe gezond zijn mijn hersenen? Ook dat kun je onderzoeken met gedachten.
Ik heb weleens dat er 2 gedachten tegen elkaar aan ‘jammen’. Dan kijk ik welke gedachten dat zijn en waardoor dit komt. Dit is vooral handig bij psychotische klachten, waar vaak sommige emoties te lang zijn onderdrukt. Of dingen met onderdrukte seksualiteit.
Waar je helemaal voor moet oppassen, zijn stromingen als boeddhisme (zeker de westerse interpretatie), waar het zo misgaat qua nadenken dat ik niet eens weet waar ik moet beginnen. Door je de hele tijd te focussen op je ademhaling, verwar je je lichaam juist. Je lichaam wil met je praten en je verstoort dat steeds door onnodig naar je ademhaling te gaan. Waarom zou je dat doen? Je kunt helemaal niet uit het hier en nu verdwijnen. Ja, metaforisch, uit het moment, maar je kunt niet echt uit het hier en nu. Nadenken over dingen uit het verleden is juist slim. Door alleen maar bezig te zijn met mediteren stabiliseer je wel, maar je ontwikkelt je moeilijker als persoon, omdat gedachten en leren hand in hand gaan.
Daarbij zit er ook een mooie les van de natuur in het verhaal van Buddha. De man ging onder een boom zitten, kreeg een ego-geïnteresseerdheid, en dacht dat hij het snapte. Snap je de metafoor?
Terug naar gedachten
Wat niet slim is om te doen, is te lang bepaalde gedachten of gevoelens uit de weg gaan. Je laat ze komen, je denkt erover, je maakt een beslissing, of je zegt: ‘hier kan ik nu nog niet over beslissen’. Bij veel dingen die met religie te maken hebben, weet ik nog niet zo goed wat ik ervan vind. Bij heel veel andere dingen wel. Dus een deel parkeer je, een deel niet, en dan ga je weer verder.
Als je elke seconde elk moment uit het verleden zou terughalen, dan zou dat irritant zijn. Een brein werkt heel slim en gestructureerd, en heeft een goed gevoel voor timing.
Nog belangrijker dan gedachten
Nog belangrijker dan gedachten, is dat jij je hele lichaam tegelijk bent. Je brein is daar een stuk van. En een gedachte daar weer een kleiner stukje van.
Wij leven in een tijd waarin mensen veel met hun hoofd doen. Het is een beetje alsof mensen denken dat hun hoofd het centrum van je lichaam is, wat niet zo is. Daarom werken tips als ‘ga naar je gevoel’, ‘ga naar je lichaam’ en ‘zorg dat je in je lichaam woont’ altijd.